Od początku XX wieku wrogowie Naszego Pana Jezusa Chrystusa są liczniejsi niż kiedykolwiek przedtem. Chcą oni zniszczyć Kościół święty i w swej złośliwości sprowadzają tysiące dusz na wieczne potępienie w piekle. W tej sytuacji święty papież Pius X i jego następca, papież Benedykt XV, powiedzieli: „Nie można tego dłużej tak zostawić!”. Do kogo się zwrócili? Może do kapłanów albo znakomitych osobistości? Nie! Oni wezwali na pomoc dzieci. A dlaczego? Ponieważ Pan Jezus umiłował dzieci szczególnie. Dzieci są czyste i wielkoduszne, żyją w stanie łaski uświęcającej, którą otrzymały na Chrzcie świętym. Dlatego Ojciec Święty zwrócił się do dzieci z pytaniem: „Kto z was chce mi pomóc w walce przeciw Szatanowi, aby wyzwolić z jego rąk dusze, które porwał on Zbawicielowi?”. Jak myślicie, ile dzieci podążyło za tym wezwaniem?

Ponad 3 miliony! Aby zaś mogły się łatwiej wzajemnie rozpoznawać, dzieci te nosiły na piersi odznakę, przedstawiającą Hostię na Krzyżu. Dlatego nazwano je „Krzyżowcami””, a ich armię – „Krucjatą Eucharystyczną”.

Krzyżowiec jest żołnierzem Chrystusa. To rycerz, który czyni wszystko, aby zdobyć dusze dla Pana Jezusa i Jego Królestwa. Jak Krzyżowiec może spełniać to zadanie na co dzień? To całkiem proste. Tak jak Pan Jezus umarł za nas na krzyżu, aby zbawić nas od grzechu, podobnie Krzyżowiec ofiaruje Panu Jezusowi całe swoje życie.

Jak Krzyżowiec może ofiarować Zbawicielowi całe swoje życie?

Może tego dokonać, darowując i ofiarując Zbawicielowi każdego ranka wszystkie uczynki, które spełni tego dnia. Na tym właśnie polega wielka tajemnica Krucjaty Eucharystycznej! Skoro tylko Krzyżowiec przebudzi się rano, żegna się znakiem krzyża i odmawia następującą modlitwę: „O mój Jezu, Tobie poświęcam cały ten dzień!”, po czym zaraz wstaje z łóżka, aby nie obrazić Pana Jezusa grzechem lenistwa. Następnie klęka przed krzyżem i odmawia wielką modlitwę Ofiarowania dnia:

O Boskie Serce Pana Jezusa, ofiaruję Ci przez Serce Niepokalane Najświętszej Maryi Panny wszystkie modlitwy i sprawy, pracę i krzyże dnia dzisiejszego. Łączę je z tymi wszystkimi intencjami, w jakich Ty sam za nas na ołtarzu się ofiarujesz. Ofiaruję Ci je za Ojca Świętego, za Kościół święty, za nawrócenie grzeszników i za wszystkie intencje na dzień dzisiejszy wy znaczone (tu Krzyżowiec wymienia intencję modlitewną, wyznaczoną na dany miesiąc). Nic nie chcę dnia dzisiejszego uczynić, co by nie było dla samej miłości Twojej i zbawienia mego. Pragnę też zyskać wszystkie odpusty, jakich dzisiaj dostąpić mogę, i ofiaruję je za dusze w czyśćcu. Amen.

Dzięki temu Ofiarowaniu Dnia wszystko, co czyni Krzyżowiec, staje się modlitwą: czy idzie do szkoły, czy uczy się, czy bawi. W ten sposób wypełnia on polecenie Chrystusa: „Nieustannie się módlcie!”.

Co Pan Jezus robi z tymi wszystkimi uczynkami?

Jezus przyjmuje wszystkie nasze dzienne uczynki, aby dzięki nim np. ofiarować łaskę nawrócenia umierającemu grzesznikowi, który wzbrania się przed spowiedzią, albo by uwolnić jakąś duszę z czyśćca, albo by pomóc jakiemuś kapłanowi w ratowaniu i uświęcaniu dusz.

Wszystkim tym posługuje się Pan Jezus wedle swej świętej woli. Jego wolą jest, aby Bóg był coraz bardziej miłowany, aby coraz bardziej Mu służono, aby wszystkie dusze dostąpiły zbawienia.

W czasie średniowiecznych wypraw krzyżowych ci, którzy wyruszali do Ziemi Świętej, aby wyzwolić Grób Zbawiciela, zobowiązywali się do posłuszeństwa swemu dowódcy. Kto chce dołączyć do Krucjaty Eucharystycznej, również składa przyrzeczenie i podejmuje zobowiązania. Najpierw zostaje Giermkiem. Jeśli przez określony czas wiernie wypełniał swoje obowiązki, wówczas zostaje przyjęty do grona Krzyżowców. Jako Krzyżowiec modli się, przyjmuje Komunię świętą, ofiarowuje się i jest prawdziwym apostołem… aż wreszcie staje się godny zostania Rycerzem.